 |
| طسم {١} |
1. Tâ, Sín, Mîm. |
| تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ {٢} |
2. Këto janë ajetet e Librit të qartë! |
| لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ {٣} |
3. A mos vallë ti (o Muhammed) don ta shkatërrosh veten, ngase ata nuk duan të besojnë? |
| إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ {٤} |
4. Sikur të donim Ne, do të zbritnim në ta – nga qielli – një mrekulli, para së cilës, ata do të përulnin kokat e tyre. |
| وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ {٥} |
5. Dhe, atyre, nuk u ka ardhur kurrfarë këshille e re prej Mëshiruesit, e që të mos jenë shmangur nga ajo. |
| فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ {٦} |
6. Ata, me të vërtetë, e kanë përgënjeshtruar (këtë këshillë), andaj, do t’i arrijë ata, me siguri përfundimi i asaj, me të cilën janë tallë. |
| أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ {٧} |
7. Vallë, a nuk shohin ata që në Tokë, Ne kemi bërë të mbijnë sa e sa lloje çifte bimësh të mrekullueshme? |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {٨} |
8. Me të vërtetë, në këtë ka argument, por shumica e tyre (njerëzve) nuk kanë besuar, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {٩} |
9. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe mëshirues. |
| وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ {١٠} |
10. (Përkujtoju atyre, o Muhammed) kur Perëndia i thërriti Musait: “Shko te populli zullumqar, |
| قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ {١١} |
11. populli i Faraonit; vallë, a nuk po i druajnë ata Perëndisë?” |
| قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ {١٢} |
12. (Musai) tha: “O Zoti im, unë kam frikë se do të më konsiderojnë gënjeshtar, |
| وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ {١٣} |
13. e zemra po më ngushtohet, dhe gjuha nuk po më zhvillohet, andaj, dërgoja pejgamberllëkun edhe Harunit! |
| وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ {١٤} |
14. Unë jam edhe përgjegjës ndaj tyre për një gabim (mbytjen e një Kopti), andaj kam frikë se do të më vrasin. |
| قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ {١٥} |
15. (Perëndia) tha: “Kurrsesi! (Nuk do të vrasin, por) shkoni që të dy me argumentet Tona. Me të vërtetë, Na jemi me ju dhe dëgjojmë. |
| فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٦} |
16. Shkoni te Faraoni dhe i thoni: “Na jemi pejgamberët e Zotit të botërave, |
| أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ {١٧} |
17. lejoni bijtë e Israelit që të vijnë me ne!” |
| قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ {١٨} |
18. (Faraoni) tha: “Vallë, a nuk të kemi rritur ne – në mesin tonë si fëmijë? Dhe, ke qëndruar në mesin tonë shumë vjet të jetës tënde – |
| وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنْتَ مِنَ الْكَافِرِينَ {١٩} |
19. dhe, ke punuar atë veprën (e keqe) tënde, të cilën e ke punuar, e ti madje – je edhe jomirënjohës?” |
| قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ {٢٠} |
20. (Musai) tha: “E kam punuar atë (vepër) kur nuk kam qenë i udhëzuar (para profetnisë), |
| فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ {٢١} |
21. e kam ikur prej jush, ngase jam frikësuar prej jush, e Zoti im më dhuroi mençurinë dhe më bëri pejgamber. |
| وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرَائِيلَ {٢٢} |
22. A është mirësi ajo që po më bëni vetëm mua, ndërsa Israelitët i bëre skllavë?” |
| قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ {٢٣} |
23. Faraoni pyeti (Musain): “E ç’është Zoti i gjithë botërave?” |
| قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ {٢٤} |
24. (Musai) u përgjegjë: “(Ai është Allahu) Zot’i qiejve dhe i Tokës, dhe çka gjendet në mes tyre, nëse besoni?” |
| قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ {٢٥} |
25. (Faraoni) u tha atyre rredh vetes: “Vallë, a nuk po dëgjoni ju?” |
| قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ {٢٦} |
26. (Musai) tha: “(Ai është Allahu) Zot’i juaj dhe Zot’i të parëve tuaj”. |
| قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ {٢٧} |
27. (Faraoni) tha: “Me të vërtetë, Pejgamberi i juaj, që u është dërguar, është i çmendur”. |
| قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ {٢٨} |
28. (Musai) tha: “(Ai është Allahu) Zot’i lindjes dhe i perëndimit, dhe asaj që gjendet në mes tyre, nëse mendoni. |
| قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ {٢٩} |
29. (Faraoni) tha: “Nëse ti merr për zot tjetër kë, pos meje, unë, me siguri, do të të hedhë në burg!” |
| قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُبِينٍ {٣٠} |
30. (Musai) tha: “Vallë, (e bën atë) edhe pasi të kam sjellë mrekulli të qartë”. |
| قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ {٣١} |
31. (Faraoni) tha: “E, demonstroje pra, nëse thua të vërtetën!” |
| فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ {٣٢} |
32. E (Musai) e lëshoi shkopin e vet (në tokë), e ai u shndërrua në gjarpër të vërtetë! |
| وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ {٣٣} |
33. E, pastaj, nxorri dorën e vet (nga xhepi), kur ajo, u bë e bardhë para shikuesve! |
| قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ {٣٤} |
34. (Faraoni) u tha parisë së tij, që i kishte përreth: “Ky, me të vërtetë, qenka magjistar i dijshëm, |
| يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ {٣٥} |
35. (i cili) me magjitë e veta don t’ju dëbojë nga toka juaj, e ç’rekomandoni (ju)?” |
| قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ {٣٦} |
36. (Ata) u përgjegjën: “Lëre këtë dhe vëllain e tij, e dërgoni nëpër qytete që t’i tubojnë, |
| يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ {٣٧} |
37. të gjithë magjistarët e dijshëm, (e le t’i sjellin ty)”. |
| فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ {٣٨} |
38. Dhe, u tubuan magjistarët në kohën e ditës së caktuar, |
| وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ {٣٩} |
39. e popullit iu tha: “A jeni tubuar |
| لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ {٤٠} |
40. që të shkojmë pas magjistarëve, nëse ata do të jenë fitues!” |
| فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ {٤١} |
41. E, kur erdhën, magjistarët i thanë Faraonit: “A, me të vërtetë, do të shpërblehemi ne, nëse bëhemi fitues?” |
| قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ {٤٢} |
42. (Faraoni) u përgjegj: “Po, - do të jeni atëherë – edhe ndër të afërmit e mi”. |
| قَالَ لَهُمْ مُوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ {٤٣} |
43. Musai u tha atyre: “Hudheni atë që doni ta hudhni!” |
| فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ {٤٤} |
44. Dhe, ata hodhën konopët e tyre dhe shkopinjtë e tyre dhe thanë: “Pasha madhërinë e Faraonit, na, me të vërtetë, do të jemi fitues!” |
| فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ {٤٥} |
45. Pastaj, Musai hodhi shkopin e tij, e (shkopi i tij) i kapërdiu përnjëherësh, ato që i patën prodhuar ata rrejshëm. |
| فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ {٤٦} |
46. Dhe, magjistarët ranë (në tokë) duke bërë sexhde, |
| قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ {٤٧} |
47. dhe thanë: “Na besojmë në Zotin e Gjithësisë, |
| رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ {٤٨} |
48. Zotin e Musait dhe të Harunit!” |
| قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ {٤٩} |
49. (Faraoni) tha: “I besuat atij para se t’ju lejoja juve! – Me të vërtetë, ai është i madhi juaj, i cili u ka mësuar juve magjitë. E, ju do ta dini – unë, në të vërtetë, do t’ju këpusë duart dhe këmbët tuaja tërthorazi dhe do t’ju var të gjithëve! |
| قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ {٥٠} |
50. (Magjistarët) thanë: “S’ka gjë! – na do të kthehemi te Zoti ynë. |
| إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ {٥١} |
51. Na shpresojmë, se Zoti ynë do të na falë mëkatet tona, meqë jemi besimtarët e parë”. |
| وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ {٥٢} |
52. Dhe, Na ia shpallëm Musait: “Ti ecë natën me robërit e Mi (besimtarët), por do të jeni të ndjekur (prej mohuesve)”. |
| فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ {٥٣} |
53. Dhe, Faraoni dërgoi njerëz nëpër qytete, tubues (të ushtarëve): |
| إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ {٥٤} |
54. (duke thënë): “Me të vërtetë, këta jën një grup i vogël, të cilët |
| وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ {٥٥} |
55. na kanë pezmatuar neve, |
| وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ {٥٦} |
56. por, ne – të gjithë jemi të gatshëm!” |
| فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ {٥٧} |
57. Dhe, Na, i kemi dëbuar ata (Faraonin dhe shoqërinë e tij) prej kopshtijeve dhe lumenjve, |
| وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ {٥٨} |
58. nga thesarët dhe nga pallatet e mrekullueshme. |
| كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ {٥٩} |
59. Ja, kështu ka qenë, dhe (këtë) Na ia dhamë trashëgim bijve të Israelit. |
| فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ {٦٠} |
60. Dhe, ata (populli i Faraonit), në mëngjez iu afruan atyre (Israelitëve), |
| فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ {٦١} |
61. e kur e panë njëra-tjetrën shokët e Musait thirrën: “Me të vërtetë, na zunë ushtarët e Faraonit!” |
| قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ {٦٢} |
62. (Musai) tha: “Kurrsesi! Me të vërtetë, me mua është Zoti im. Ai – ma tregon rrugën mua”. |
| فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ {٦٣} |
63. Dhe Ne, i shpallëm Musait: “Bjeri me shkopin tënd detit!” (Ai i ra) e (deti) u nda dhe çdo pjes ëe tij u bë si kodër e madhe; |
| وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ {٦٤} |
64. dhe Ne – atëherë, aty - i afruam ata të tjerët – |
| وَأَنْجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ {٦٥} |
65. e Musain dhe të gjithë ata që ishin me të, i shpëtuam – |
| ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ {٦٦} |
66. dhe pastaj, të tjerët i fundosëm. |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {٦٧} |
67. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre, nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {٦٨} |
68. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ {٦٩} |
69. Dhe, tregoju atyre lajmin për Ibrahimin, |
| إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ {٧٠} |
70. kur i tha babës së vet dhe popullit të vet: Çka adhuroni ju? |
| قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ {٧١} |
71. Ata u përgjegjën: “Adhurojmë idhujt, dhe përherë u jemi të prirur atyre”. |
| قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ {٧٢} |
72. (Ibrahimi) tha: “A ju dëgjojnë ata juve kur t’ju luteni, |
| أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ {٧٣} |
73. ose, a mund t’ju sjellin dobi apo dëm?” |
| قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ {٧٤} |
74. U përgjegjën: “Jo, por i kemi gjetur të parët tanë që vepronin kështu”. |
| قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ {٧٥} |
75. (Ibrahimi) tha: “E, a po vëreni ju, se ç’po adhuroni – |
| أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ {٧٦} |
76. ju dhe të parët tuaj të lashtë?” |
| فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ {٧٧} |
77. Me të vërtetë, ata janë armiqët e mi. E, nuk më është armik Zoti i Gjithësisë, |
| الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ {٧٨} |
78. i cili më ka krijuar dhe më udhëheq në rrugë të drejtë, |
| وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ {٧٩} |
79. dhe i cili më ushqen dhe furnizon me ujë, |
| وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ {٨٠} |
80. e kur të sëmuhem, Ai më shëron, |
| وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ {٨١} |
81. dhe i cili do të bëjë që të vdes, e pastja do të më ringjallë, |
| وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ {٨٢} |
82. dhe i cili, shpresoj se ma falë gabimin tim në Ditën e Kijametit! |
| رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ {٨٣} |
83. O Zoti im, më dhuro dijeni dhe më rradhit me të mirët, |
| وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ {٨٤} |
84. dhe bën që të përmendem për të mirë te gjeneratat e ardhshme, |
| وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ {٨٥} |
85. dhe më bën trashëgimtar të xhennetit të dhuntive, |
| وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ {٨٦} |
86. dhe falja mëkatet babës tim, sepse ai ka qenë njëri nga të humburit, |
| وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ {٨٧} |
87. dhe mos më turpëro në Ditën kur do të ringjallen njerëzit, |
| يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ {٨٨} |
88. në Ditën kur nuk do të bëjë dobi as pasuria as djemtë, |
| إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ {٨٩} |
89. por do të bëjë (kenë) dobi (vetëm) ai që vie me zemër të pastër te Perëndia”. |
| وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ {٩٠} |
90. Dhe, xhenneti do t’u afrohet besimtarëve, |
| وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ {٩١} |
91. ndërsa, xhehennemi do t’u dëftohet mohuesve, |
| وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ {٩٢} |
92. dhe do t’ju thuhet atyre: “Ku janë ata që i adhuronit ju; |
| مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ {٩٣} |
93. e jo Perëndinë? A mund t’u ndihmojnë aty juve, ose a mund t’i ndihmojnë edhe vetes?” |
| فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ {٩٤} |
94. E do të hudhen në (zjarr) ata (hyjnitë e tyre), dhe mohuesit, |
| وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ {٩٥} |
95. dhe ushtria e Iblisit, të gjithë së bashku. |
| قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ {٩٦} |
96. Dhe, ata – në xhehennem grindeshin në mes vete e thonin: |
| تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ {٩٧} |
97. “Pasha Perëndinë, me të vërtetë, ne kemi qenë në humbje të qartë, |
| إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ {٩٨} |
98. kur juve (hyjnive) u kemi barazuar me Zotin e gjithësisë, |
| وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ {٩٩} |
99. e, vetëm mëkatarët na kanë mashtruar neve, |
| فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِينَ {١٠٠} |
100. e nuk kemi asnjë ndërmjetësues (te Perëndia) |
| وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ {١٠١} |
101. as mik të ngushtë, - |
| فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ {١٠٢} |
102. sikur të ktheheshim përsëri (në jetë), e të bëhemi besimtarë!” |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {١٠٣} |
103. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre, nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {١٠٤} |
104. e Zoti yt, me të vërtetë është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ {١٠٥} |
105. Populli i Nuhut, i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. |
| إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ {١٠٦} |
106. Kur vëllai i tyre – Nuhu u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? |
| إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ {١٠٧} |
107. Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٠٨} |
108. andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! |
| وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٠٩} |
109. Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١١٠} |
110. andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje!” |
| قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ {١١١} |
111. Ata thanë: “Vallë, a të besojmë na ty, kur ty po të pasojnë të ulëtit?” |
| قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ {١١٢} |
112. (Nuhu) tha: “Unë nuk di ç’kanë punuar ata, |
| إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ {١١٣} |
113. llogaria e tyre është vetëm te Zoti im, dinie ju, |
| وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ {١١٤} |
114. e unë nuk do t’i dëbojë besimtarët, |
| إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ {١١٥} |
115. unë jam vetëm paralajmërues i qartë”. |
| قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ {١١٦} |
116. Ata thanë: “Nëse nuk tërhiqesh nga këto, o Nuh, me siguri, do të goditesh me gurë”. |
| قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ {١١٧} |
117. (Nuhu) tha: “O Zoti im, me të vërtetë, populli im më konsideron për gënjeshtar, |
| فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ {١١٨} |
118. andaj, Ti – gjyko mes meje dhe atyre, dhe më shpëto mua e besimtarët që janë me mua!” |
| فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ {١١٩} |
119. Dhe, Na, e shpëtuam atë dhe ata që ishin me të në barkën (e ngarkuar) plotë, |
| ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ {١٢٠} |
120. e pastaj, të tjerët i fundosëm. |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {١٢١} |
121. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {١٢٢} |
122. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ {١٢٣} |
123. Adi i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. |
| إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ {١٢٤} |
124. Kur vëllai i tyre – Hudi, u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? |
| إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ {١٢٥} |
125. Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٢٦} |
126. andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! |
| وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٢٧} |
127. Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. |
| أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ {١٢٨} |
128. A mos vallë në çdo kodrinë po ngritni ju godinë (përmendore), për t’u tallë (me kalimtarët), |
| وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ {١٢٩} |
129. dhe ngritni pallate (luksoze), thuas edo të jetoni gjithmonë, |
| وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ {١٣٠} |
130. e kur dënoni, dënoni si absolut? |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٣١} |
131. Andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! |
| وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ {١٣٢} |
132. Dhe, druani Atij, i cili u ka dhuruar juve ato që i dini: |
| أَمَدَّكُمْ بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ {١٣٣} |
133. e dhuron juve baqëti (pasuri) dhe fëmijë, |
| وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ {١٣٤} |
134. edhe kopshtije edhe burime. |
| إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ {١٣٥} |
135. Unë, me të vërtetë, druaj për ju dënimin e Ditës së madhe”. |
| قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ {١٣٦} |
136. Ata thanë: “Për ne, është njëlloj – na këshillove ti (neve), ose nuk na këshillove. |
| إِنْ هَٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ {١٣٧} |
137. Këto janë vetëm doket e popujve të lashtë, |
| وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ {١٣٨} |
138. e ne nuk do të jemi të dënuar”. |
| فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {١٣٩} |
139. Ata – e konsideruan gënjeshtar atë (Hudin), andaj Ne i shkatërruam ata. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {١٤٠} |
140. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ {١٤١} |
141. Dhe Themudi i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. |
| إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ {١٤٢} |
142. Kur vëllai i tyre – Salihu, u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? |
| إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ {١٤٣} |
143. Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٤٤} |
144. andaj, druani Perëndisë dh bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! |
| وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٤٥} |
145. Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. |
| أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ {١٤٦} |
146. Vallë, a mendoni ju – se do të lëheni këtu të sigurtë, |
| فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ {١٤٧} |
147. në kopshtije dhe pranë burimeve, |
| وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ {١٤٨} |
148. në të lashta dhe palme hurmesh, me frute të shijshme? |
| وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ {١٤٩} |
149. E, ju po gdhendni shtëpitë në male me mjeshtri të shkathët, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٥٠} |
150. andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje, |
| وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ {١٥١} |
151. dhe mos dëgjoni urdhërat e atyre që e teprojnë në të keqe, |
| الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ {١٥٢} |
152. të cilët bëjnë ngatërresa në Tokë, e nuk përmirësojnë (asgjë)”. |
| قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ {١٥٣} |
153. Ata thanë: “Ti je vetëm njeri – nga të magjepsurit; |
| مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ {١٥٤} |
154. ti je vetëm njeri – ashtu si ne, andaj na sjell një mrekulli, nëse thua të vërtetën!” |
| قَالَ هَٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ {١٥٥} |
155. (Salihu) tha: “Ja, kjo është devja (dokument), - për të ka pije (uji) në ditë të caktuara; e për ju – në ditë tjetër të caktuar, |
| وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ {١٥٦} |
156. dhe mos i bëni kurrfarë të keqe asaj, se ju godet dënimi i Ditës së madhe! |
| فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ {١٥٧} |
157. Por, ata – e therrën atë, e pastaj u penduan, |
| فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {١٥٨} |
158. dhe i goditi dënimi ata. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre, nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {١٥٩} |
159. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ {١٦٠} |
160. Populli i Lutit i konsideronte gënjeshtarë pejgamberët. |
| إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ {١٦١} |
161. Kur vëllai i tyre – Luti, u tha: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? |
| إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ {١٦٢} |
162. Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٦٣} |
163. andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! |
| وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٦٤} |
164. Për këtë, unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. |
| أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ {١٦٥} |
165. Vallë, ju – pos botës tjetër, u qaseni mashkujve, |
| وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ {١٦٦} |
166. e i leçitni gratë tuaja, të cilat Zoti i juaj i ka krijuar për ju? Ju, me të vërtetë, jeni popull që kaloni çdo kufi të së keqes”. |
| قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ {١٦٧} |
167. Ata thanë: “Nëse nuk tërhiqesh nga këto, o Lut, me siguri do të jesh i dëbuar”. |
| قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ {١٦٨} |
168. (Luti) tha: “Unë, me të vërtetë, neveritem për atë që bëni ju! |
| رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ {١٦٩} |
169. O Zoti im, më shpëto (nga dënimi), mua dhe familjen time nga ajo që bëjnë ata!” |
| فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ {١٧٠} |
170. Dhe Ne – e shpëtuam atë dhe familjen e tij – të gjithë, |
| إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ {١٧١} |
171. pos plakën (gruas së Lutit, e cila mbeti) me të tjerët, |
| ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ {١٧٢} |
172. e pastaj, të tjerët i shkatërruam |
| وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ {١٧٣} |
173. dhe në ta lëshuam shi (të tmerrshëm – gurësh), e sa shi i shëmtuar që është ai, për ata që janë paralajmëruar! |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {١٧٤} |
174. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {١٧٥} |
175. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ {١٧٦} |
176. (Edhe) banorët e Ejketit – i konsideronin gënjeshtarë pejgamberët. |
| إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ {١٧٧} |
177. Kur Shuajbi, u tha atyre: “Vallë, a nuk i druani ju Perëndisë? |
| إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ {١٧٨} |
178. Me të vërtetë, unë jam pejgamber i besuar për ju, |
| فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ {١٧٩} |
179. andaj, druani Perëndisë dhe bëhuni të dëgjueshëm ndaj meje! |
| وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٨٠} |
180. Për këtë unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë vetëm Zoti i gjithësisë. |
| أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ {١٨١} |
181. Plotësonie matjen dhe mos u bëni nga ata që mungojnë (në matje) |
| وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ {١٨٢} |
182. dhe peshoni me terezi të drejtë, |
| وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ {١٨٣} |
183. dhe mos ua pakësoni njerëzve gjërat e tyre, dhe mos bëni ngatërresa në Tokë, |
| وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ {١٨٤} |
184. dhe druani Atij, që u ka krijuar juve dhe gjeneratat e mëparshme! |
| قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ {١٨٥} |
185. Ata thanë: “Ti je vetëm njeri – nga të magjepsuarit, |
| وَمَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ {١٨٦} |
186. edhe ti je – vetëm njeri, si ne. Na ty, me të vërtetë, të konsiderojmë gënjeshtar; |
| فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ {١٨٧} |
187. andaj, lëshoje mbi ne – një copë nga qielli (si dënim) nëse thua të vërtetën! |
| قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ {١٨٨} |
188. (Shuajbi) tha: “Zoti im, di më së miri atë që punoni ju”. |
| فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ {١٨٩} |
189. Dhe, ata vazhduan ta përgënjeshtrojnë atë, e i goditi ata dënimi i resë (së tmerrshme), me të vërtetë, ky ishte dënimi i një Ditës së madhe. |
| إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ {١٩٠} |
190. Me të vërtetë, në këtë ka argument (këshillë), por shumica e tyre nuk janë besimtarë, |
| وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ {١٩١} |
191. e Zoti yt, me të vërtetë, është i Plotëfuqishëm dhe Mëshirues. |
| وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ {١٩٢} |
192. Dhe me të vërtetë, ai (Kur’ani), është Shpallja e Zotit të gjithësisë, |
| نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ {١٩٣} |
193. atë e ka sjellë Shpirti i besueshëm (Xhebraili) |
| عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ {١٩٤} |
194. në zemrën tënde që të bëhesh nga ata që paralajmërojnë, |
| بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ {١٩٥} |
195. në gjuhën e qartë arabe. |
| وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ {١٩٦} |
196. Dhe, me të vërtetë, ai (Kur’ani) është përmend në librat e (pejgamberëve) të mëparshëm, - |
| أَوَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ {١٩٧} |
197. vallë, a nuk ka qenë dëshmi për ta (ajo) – atë që e kanë ditur dijetarët e bijve të Israelit? |
| وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ {١٩٨} |
198. E, sikur t’ia shpallnim atë (Kur’anin) edhe ndonjë joarabi, |
| فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ {١٩٩} |
199. e t’jua lexonte ai – ata përsëri nuk do të kishin besuar. |
| كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ {٢٠٠} |
200. Ja kështu, Na – ua kemi shpie (mohimin) në zemrat e mëkatarëve, |
| لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ {٢٠١} |
201. ata, nuk do të besojnë atë, përderisa të mos e shijojnë dënimin e dhembshëm, |
| فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ {٢٠٢} |
202. e do t’ju vie (dënimi) atyre papritmas, e ata nuk do ta hetojnë (ardhjen e dënimit), |
| فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ {٢٠٣} |
203. e do të thonë: “A do të na jepet afat?” |
| أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ {٢٠٤} |
204. A mos vallë, ata – po e shpejtojnë dënimin Tonë!? |
| أَفَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ {٢٠٥} |
205. E, çka mendon ti, nëse Ne u japim atyre, që të kënaqen disa vjet, |
| ثُمَّ جَاءَهُمْ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ {٢٠٦} |
206. e pastaj, t’i godet ata, ajo që u është premtuar (dënimi), |
| مَا أَغْنَىٰ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ {٢٠٧} |
207. nuk do t’ju vlejë asgjë atyre, ajo, me të cilën janë kënaqur. |
| وَمَا أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ {٢٠٨} |
208. E, Ne – nuk e kemi shkatërruar asnjë vendbanim e që të mos ketë pasur paralajmërues – |
| ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ {٢٠٩} |
209. këshillë për ta (që të kthehen në rrugën e drejtë); e Ne – nuk kemi qenë të padrejtë. |
| وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ {٢١٠} |
210. Atë (Kur’anin) nuk e kanë sjellë djajtë, |
| وَمَا يَنْبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ {٢١١} |
211. as që u përket ai – atyre, as që mundën atë, |
| إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ {٢١٢} |
212. ata (djajtë), me të vërtetë, janë të larguar nga të dëgjuarit (e Shpalljes). |
| فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ {٢١٣} |
213. Andaj, pos Perëndisë mos adhuro tjetër zot, e të bëhesh nga ata që do të dënohen! |
| وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ {٢١٤} |
214. Dhe, paralajmëroje farefisin tënd më të afërm, |
| وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ {٢١٥} |
215. dhe bënu i butë ndaj besimtarëve, që të pasojnë ty! |
| فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ {٢١٦} |
216. E, nëse nuk të dëgjojnë ty, thuaju: “Unë jam i pastër nga ato që punoni ju”. |
| وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ {٢١٧} |
217. Dhe, mbështetu në të Plotëfuqishmin dhe Mëshiruesin, |
| الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ {٢١٨} |
218. i cili të sheh kur ti rri në këmbë (në namaz) |
| وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ {٢١٩} |
219. dhe (i cili sheh) përkuljen tënde në mesin e atyre që bëjnë sexhde, |
| إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ {٢٢٠} |
220. sepse, Ai – me të vërtetë, i dëgjon të gjitha dhe di të gjitha. |
| هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ {٢٢١} |
221. A doni t’ju tregoj se kujt i vjen djalli? |
| تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ {٢٢٢} |
222. Ata, i vijnë çdo gënjeshtari, mëkatari, |
| يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ {٢٢٣} |
223. ata përgjojnë, - e të shumtën (e rasteve) janë gënjeshtarë. |
| وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ {٢٢٤} |
224. E, vjershëtarët – i pasojnë të humburit. |
| أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ {٢٢٥} |
225. Vallë, a nuk sheh ti, që ata bredhin në çdo luginë (lëshohen në gjithëfare lloj bisedash) |
| وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ {٢٢٦} |
226. dhe që flasin atë që nuk e punojnë, |
| إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ {٢٢٧} |
227. pos atyre (vjershëtarëve) që kanë besuar, që punojnë vepra të mira, e përmendin shumë Perëndinë e që ndihmohen – pasi u është bërë padrejtësi. E, me të vërtetë, zullumqarët – do ta dinë se në çfarë mundimi do të kthehen (pas vdekjes). |
|
